STWORZYĆ TEAM

Zapewne większość początkujących zawodników zadaje sobie pytanie, jak osiągnąć sukces ze swoim psem. Jak go prowadzić, co robić, by wymiatać (oczywiście oprócz regularnego trenowania, z tego chyba każdy zdaje sobie sprawę ;)), jakie są tajniki. Bardzo często podobne pytania padają w wywiadach ze znanymi zawodnikami z całego świata, którzy mają na koncie puchary zdobyte na prestiżowych zawodach. Ja może nie mam wybitnych osiągnięć, posiadam za to swoje przemyślenia na ten temat. :)

Oczywiście, każdy ma inny 'klucz do sukcesu', każdy pies i przewodnik są indywidualnościami, mogą mieć problemy z czym innym, trenować najróżniejsze dyscypliny. Jednak według mnie jest coś uniwersalnego, co zapewni nam szczęśliwy żywot z czworonożnym partnerem w sporcie i zapewne przyczyni się do lepszych osiągów. Jak sam tytuł notki wskazuje, kwestią tą jest stworzenie ze swoim psem teamu, prawdziwego zespołu, opartego na zaufaniu i więzi. Może się to wydawać oczywiste, ale zaskakujące jest, jak często ludzie traktują swoje psy jak maszynki do wygrywania. 

Chyba we wszystkich psich sportach musimy patrzeć na zespół pies-człowiek jako na całość. I właśnie za to- między innymi- tak ukochałam frisbee, że tu nie trzeba być doskonałym we wszystkim- tylko pokazać najlepsze strony siebie i swojego psa. Zobaczyć, w czym nasz pupil jest dobry i prezentować takie tricki, które najlepiej pokazują jego zalety. Możemy nauczyć się tylko tych rzutów, które najbardziej nam się podobają i najlepiej nam wychodzą, stworzyć własny układ, swój niepowtarzalny styl. W pozostałych dyscyplinach nie ma już takiej dowolności, ale i tak chcąc zajmować wysokie pozycje musimy zgrać się ze swoim psem, np. w agility ucząc się toru na pamięć wyobrazić sobie, jak porusza się nasz pies i ułożyć drogę między kolejnymi przeszkodami, która najbardziej mu odpowiada. Kolejność pokonania przeszkód na torze jest taka sama dla wszystkich, ale to, jaki wariant pokonania tej trasy wybierzemy, to już nasza indywidualna sprawa- to my decydujemy, jaką zmianę strony zrobimy, czy w którą stronę każemy psu skręcić na danej stacjonacie, by miał taki, a nie inny nabieg na następną przeszkodę. W obedience, czy podczas nauki sztuczek często jesteśmy zmuszeni uczyć naszego psa konkretnego zachowania zupełnie innym sposobem, niż robi to nasza koleżanka, bo nasz pupil widzi świat inaczej, niż jej, ma inne predyspozycje, preferuje inne nagrody (oczywiście warto nauczyć psa, by równie chętnie brał z naszych rąk smaczki, jak i bawił się zabawkami, ale nie zawsze tak jest).

Ale mówiąc, że trzeba stworzyć team, nie mam na myśli tylko zawodów. A wręcz przeciwnie. Może znów niektórym wyda się to oczywiście, ale widać, że nie dla wszystkich takie jest- trzeba stworzyć zespół w życiu codziennym, nauczyć się czytać swojego psa, poznać, jakie sytuacje są dla niego komfortowe, a jakie nie i szanować jego upodobania (oczywiście warto nad psem pracować, ale jeśli- na przykład- jakiś czworonóg nie lubi małych dzieci- jak Kendo ;)- możemy go do nich przyzwyczajać, dbając o dobre skojarzenia, ale nie możemy zmuszać go na siłę do kochania ludzkich larw i oczekiwać, że będzie znosił ujeżdżanie i ciągnięcie za uszy ze stoickim spokojem). A przede wszystkim- trzeba czasem zapomnieć o tych wszystkich zawodach, pucharach, sławie, lajkach na fejsbuku- i po prostu cieszyć się z życia ze swoim psem. Z każdej chwili spędzonej razem, z wyprawy nad jezioro, z wieczornego wylegiwania się na kanapie przed telewizorem, z każdego złapanego frisbee, z każdej nowej i starej sztuczki, z każdej pokonanej stacjonaty... I być może dla wielu to oczywiste, ale są też tacy, którzy poza zawodami świata nie widzą. I zastanawiam się, jaką czerpią z psich sportów przyjemność, skoro nie jest to dla  nich zabawa, tylko ciągła rywalizacja. A co dopiero, jeśli pies okazałby się chory do tego stopnia, że nie mógłby ostro trenować i startować w zawodach? Jeśli nie lubimy samego, codziennego i prozaicznego ŻYCIA Z PSEM, zwykłego spaceru, co wtedy? Każdy pies może nabawić się poważnej kontuzji, a wbrew pozorom, moje psy, jak i psy znajomych tych najpoważniejszych nabawiały się nie na treningach, ale na zwykłych spacerach, w wyniku przecięcia przez szkło. I może się to zdarzyć wszędzie- na osiedlowym, pozornie pięknym i czystym trawniku, na polach, nad jeziorem, rzeką... Te miejsca to przykłady z życia wzięte. A jeszcze bardziej przerażające jest to, że niektóre osoby już biorąc szczeniaka nastawiają się, że będzie niekwestionowanym mistrzem. Przecież ma rodziców z tyloma pucharami, na pewno będzie skakał pod niebo i wymiatał! Niestety, ale po pierwsze- pies po skaczących rodzicach wcale nie musi także latać pod niebo, a puchary rodzicieli są efektem ciężkiej, wieloletniej pracy ze swoimi właścicielami, bo predyspozycje to jedno, a praca nad psem i wydobycie jego najlepszych cech to drugie. Poza tym są czworonogi które skaczą, lecz z dyskami mijają się w powietrzu i takie, które trzymają się ziemi, ale złapią każdego 'naleśnika' ;) A po drugie... genetyka jest nieprzewidywalna, na niektóre choroby nie ma badań genetycznych i czasami choćby hodowca stanął na rzęsach nie przewidzi wszystkiego i nie zapewni nam, że pies w 100% będzie zdrowy. Co wcale nie znaczy, że nie trzeba starannie wybierać hodowli, bo oczywiście kupno psa od odpowiedzialnych hodowców znacznie zmniejsza ryzyko choroby u szczeniaka. Jednak nadal trzeba mieć na uwadze, że pies to żywy organizm i nie da się wszystkiego przewidzieć.

Kendo i chwilowy brak mózgu :P

I oczywiście nie ma się co oszukiwać, sport i zawody to rywalizacja, każdy ma swoje cele, ambicje. Ale nigdy nie powinny one być ważniejsze od psa i jego zabawy. Dlaczego stworzenie teamu jest tak ważne? Bo jeśli to zrobisz, pewnego dnia zauważysz, że nadchodzące zawody i puchary nic dla Ciebie nie znaczą, bo widok merdającego ogona Twojego psa jest o wiele cenniejszy, niż kolekcja złomu do odkurzania na półkach. I tego wszystkim życzę :)

Seminarium z dr Anetą Bocheńską :)

Właśnie nadeszły ferie, jest chwila, żeby coś naskrobać :) aż wstyd, że od poprzedniego posta minęło tyle czasu, ale klasa maturalna nie daje żyć... :p
Na szczęście Kendo dalej pokazuje mi jaki jest grzeczny i kochany kiedy się uczę. Gdy tylko pogoda pozwala znajdujemy czas na frisbee i dłuższe spacery, korzystamy też z uroków zimy. A ponieważ lód na trawnikach nie sprzyja wygibasom na dworze wzięliśmy się za klikanie i fitness :)

Matki się nie wyprze... :> http://wenabc.blox.pl/2009/12/Snieg-snieg.html

Ambitne rzucanie i jednoczesne robienie zdjęć!

W temacie fitnessu i treningów- mieliśmy okazję szczęśliwie uczestniczyć w seminarium prowadzonym przez dr Anetę Bocheńską dotyczącym psich sportowców, ich anatomii, kontuzji i powrotu do sprawności, rozgrzewki, stretchingu, rozwoju szczeniaka, planowaniu treningów, przygotowaniu do sezonu, utrzymaniu kondycji i wielu innych ważnych aspektów! Z semi jestem w 100% zadowolona, ostatnio odkryłam swoje powołanie życiowe, jakim jest zoofizjoterapia :) jestem jednocześnie lekko podłamana, gdyż niestety raczej nie dane mi będzie studiować tego kierunku w najbliższym czasie. Tak czy inaczej, ostatnio mocniej zgłębiałam ten temat, oczywiście oglądałam mnóstwo mądrych (bardziej lub mniej, bo trafiłam tez na 13-tygodniowego szczeniaczka wchodzącego na 'piramidę' z coraz większych piłek-orzeszków...) filmików dotyczących psiego fitnessu i fizjoterapii. Przy okazji w mojej głowie narodziło się pełno pytań i wątpliwości, bo im więcej wiesz, tym mniej wiesz...

Gdyby ktoś miał okazję zapisać się na warsztaty z Anetą, bardzo polecam! Niesamowite, że zwykłe, banalne wręcz sztuczki (tak, takie jak podawanie łapy, siady i warowania!) można uczynić świetnymi ćwiczeniami! Kokszenie na piłkach jednak nie jest dla każdego i nie zawsze, a bez nich też można przedsięwziąć solidny trening wzmacniający wybrane partie mięśniowe.
Jak się okazuje, nawet z przeciągania się z psem zabawką da się zrobić wspaniałe ćwiczenie, jak i popełnić przy tym wiele błędów. Przy tym wszystkim Aneta przekonuje jeszcze dobitniej, jak ważny dla psich sportowców jest odpoczynek i czas na regenerację organizmu.

Seminarium było w dużej mierze teoretyczne, jednak nastała też część praktyczna, na której uczestnicy mogli przetestować nabytą wiedzę na kilku wybranych wcześniej demodogach. Szczęśliwie jednym z psów pokazowych był Kendo :D Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy o jego budowie, on sam był przez wielu wymacany, wymiziany, wygłaskany i bardzo dzielny! Jest małym pakerkiem, ale musimy nadal popracować nad przodem i masować łydeczki :>

Jestem ogromnie szczęśliwa i zainspirowana, nie liczę nawet ile stron notatek poczyniłam :D moje przemyślenia przedseminariowe zostały potwierdzone, wcześniej lekko zarysowany plan treningowy został sprecyzowany, ogólnie tak jak chciałam- bierzemy się za rozwój i rozbudowę mięśni, niekoniecznie na piłkach :) i tak jak dotąd dużo swobodnych spacerków. Jeszcze raz gorąco polecam warsztaty z Anetą wszystkim, których psy prowadzą sportowe życie!

Autor bałwanka nieznany, ale zastanawiają mnie psie ciastka jaklo guziki :)))

Sopot! :)

W tym roku sporą część wakacji spędziliśmy nad morzem, w małej, zatłoczonej miejscowości, godzinę jazdy od Sopotu. Lokalizacja naszego pobytu była oczywiście nieprzypadkowa, ponieważ jak co roku odbywały się tam zawody frisbee! Lecz po raz pierwszy nie były to zmagania z serii Dog Chow Disc Cup, a Dog Games, które obfitowały w inne, ciekawe konkurencje, takie jak Agi Races czy Speed Way :)

Tym razem pierwszy raz startowałam w kategorii Super Open czyli dla zaawansowanych :D na początku stres był, i to całkiem duży, ale stwierdziłam, że skoro i tak nie mam szans na podium potraktuję to jako czystą zabawę, co trochę mi pomogło ;D Oba freestyle zadowalające, cosik ulepszyłam, ale większośc pozostała niezmieniona. Niestety, przez problemy z komputerem (Windows 10 i wszystko jasne) nie mogę wciąż zamieścić drugiego freestyle'u, ale dzięki uprzejmości Dariusza Radomskiego mamy nagrany pierwszy :)

Największą zagadką był dla mnie rzut na początku, 'backhand z otoczką', który na treningach tuż przed startem nie wychodził kompletnie, już chciałam z niego zrezygnować, ale zaryzykowałam i podczas obu występów się udał :D Po pierwszym free małe zaskoczenie, bo byliśmy na 9 miejscu na 19 teamów :D mega radość, bo Top 10, ale przeczuwałam, że tossem to skopię i nie myliłam się ;)

Drugi dzień zmagań rozpoczął się właśnie naszym "ukochanym" tossem :') W niemałym pośpiechu dotarlismy na miejsce, na całe szczęście zawody rozpocząły się jednak trochę później, niż planowano, więc mogłam się trochę rozgrzać i z trzęsącymi się rękami iść na pole. Jak zwykle otrzymaliśmy wsparcie od niezawodnej włócznikowej rodziny pod postacią Pauli i Agnieszki, co pozwoliło mi się ogarnąć i rzucić... lepiej i dalej niż na treningach do tej pory :D aż sama się zdziwiłam, lekko zbity z tropu był też Kendo, który trzech pierwszych rzutów niestety nie złapał ;D Kolejny złapany, następny za bardzo w prawo, przez co Gacek zobaczył go dopiero po spadnięciu na ziemię... Coś tam wyciapaliśmy i wróciliśmy z 8 punktami (o 4,5 gorzej niż w statertersach, lol), zajmując 17 miejsce. Po południu kolejny freestyle, zrobiło się już bardzo gorąco, ale uzbrojeni w dyski i pazuroodporną kamizelkę ruszyliśmy na pole :) drugi free, który kiedyś na pewno zamieszczę (komputerze, żyj! :P) był porównywalny, choć może i nieco lepszy- tym razem dla odmiany nie wyszły vaulty (ciągle rzucam za nisko i mój biedny pies musi to ratować :P), za to overy na końcu pięknie :) Po freestyle'u tym wskoczyliśmy na 13 miejsce :D

Atmosfera jak zwykle niesamowita, do tego pole startowe przy plaży, pierwsz kąpiel w morzu w tym roku i bardzo wysoki poziom zawodów- było na co popatrzeć! Po zawodach zostaliśmy przez następne dwa tygodnie na wybrzeżu, konkretnie w Dębkach (mały research na forach gdzie pojechać nad morze z psem), siedząc na plaży, kąpiąc się w urokliwym, małym jeziorku z wysepką, które odkryliśmy przypadkiem, objadając się goframi i lodami oraz ogólnie odpoczywając i trochę zwiedzając:) Kendo był oczywiście przeszczęśliwy widząc tyle piasku i wody naraz!  Mamy też piękne materiały na wakacyjny filmik, ale komp postanowił strajkować, więc cóż... ;p
A za chwilę wyruszamy na finały do Warszawy, w charakterze obserwatorów tym razem.

Kendo znów w reklamie

Tym razem będzie krótko, zwięźle i na temat-  na początku lipca Gacek wystąpił w reklamie :D Jest to już czwarty spot w naszej karierze ;) Reklama kręcona była na rynek Bułgarski i właśnie dziś ukazała się na YouTube. Oto efekty naszej ciężkiej pracy:

Na planie

Park Sołacki

Dla zainteresowanych, którzy nie widzieli poprzednich ról Gacusia (jeden spot nie został udostępniony w internecie): KLIK, KLIK.

Pozdrawiamy!

DCDC Poznań 2015 i kolejny sukces!

Za nami kolejne zawody z serii Dog Chow Disc Cup, które tym razem odbyły się w Poznaniu, naszym mieście rodzinnym. Oczywisty więc był fakt, że bierzemy w nich udział. Niestety, czerwiec nie był dla nas łaskawy, jeśli chodzi o możliwości do treningów. Jak już pisałam, najpierw ja zachorowałam (co naprawdę rzadko mi się zdarza), potem Kendo jednego dnia zakulał z niewiadomego powodu (teraz podejrzewam, że coś sobie naciągnął) i miał tydzień przerwy. W sumie zostało nam ok. półtora tygodnia na przypomnienie sobie tego i owego oraz wprowadzenie jakichkolwiek zmian. Chciałam urozmaicić rzuty, ale z wyżej wymienionych powodów nie wyszło, dałam za to ambitniejszego overa, o!

Fot.: Martyna Rybak 

Zdziwiło mnie to, że ogólnie przed tymi zawodami, w przeciwieństwie do Wrocławia, aż tak się nie stresowałam, ale już przed samym startem poczułam nerwowe kłucie w brzuchu :D Gdy przyszła nasza kolej wyszliśmy na środek, usłyszałam naszą muzykę i ruszyliśmy! Pierwsze multiple niestety nie do końca wyszło, co do passingu mam mieszane uczucia- fajnie, że udało się go zrobić prawie na całym polu, nie na jego końcówce z mikro rzucikami, ale nie wiedzieć czemu Gacek trochę nie ogarnął i zamiast przebiec  pode mną przeskoczył przez moją nogę i nie złapał dysku :D kolejny upsidedown całkiem mnie zadowalał, ale niestety też nie został złapany, na szczęście zacny (w moim wykonaniu) overhand już tak! Niestety, z powodu rzadkich treningów przed zawodami do leg vaultów rzucam mu za nisko, na szczęście Pan Kropek za każdym razem ratował sytuację :) Wyszły overy, i cała reszta, z dookoła świata też jestem zadowolona. Po występie, jak to ja, miałam same najgorsze myśli. Uważałam, że nieogar przy passingu wyglądał jeszcze gorzej, niż w rzeczywistości, że swoimi rzutami do vaultów kompletnie je skopałam, że mamy więcej niezłapanych dysków, niż we Wro i ogólnie, o podium możemy zapomnieć. Po obejrzeniu filmiku stwierdziłam, że jednak nie było tak źle, a po zobaczeniu wyników po free bardzo miło się zdziwiłam! Znowu po pierwszej rundzie byliśmy pierwsi, znowu nieco ponad 35 punktów! :D

Fot.: Andrzej Podgórski

Przez resztę dnia siedziałam sobie spokojnie, oglądając inne występy i czekając na nasz Toss&Fetch, który spodziewałam się zepsuć (jak to ja). Już pod koniec tossowych występów Startersów zaczęło strasznie lać... Wszyscy rozpierzchli się do namiotów, mnie na szczęście przyjęła Olga od Bishiego i Renata od Yuriego (dziękuję jeszcze raz!), a zawody zostały przerwane. Czekaliśmy przez jakiś czas, a gdy trochę się rozjaśniło 3 ostatnie teamy ruszyły do walki (jako, że zajmowaliśmy póki co 1 miejsce, teraz występowaliśmy ostatni). Nadal niestety dość mocno padało, śliski dysk bardzo chciał za wcześnie wypadać z ręki, pierwszy rzut z powodzeniem zepsuł deszcz i stres, ale następne były dużo lepsze. Jeszcze nigdy nie byłam tak spokojna na tossie i jednocześnie tak z niego zadowolona! Bardzo dziękuję Agnieszce za rady podczas startu, które dotarły do mojego otumanionego stresem umysłu i przywróciły jego trzeźwość ("przecież umiesz rzucać!";>)!

Fot.: Martyna Rybak 

Ostatecznie 12,5 punktów, czyli o te 0,5 punktu lepiej niż we Wrocławiu (jest progres :D), dało nam pierwsze miejsce na 35 teamów! :DD Jestem ogromnie szczęśliwa i przepełnia mnie uwielbienia dla mojego psa! Najlepiej spędzony weekend, jak tylko się dało, wielu znajomych, kilku nowo poznanych, świetna atmosfera, genialne występy, od których nie można było oderwać oczu, ach!
A do tego, w związku z naszą wygraną w Startersach zrobiliśmy pokaz naszego freeestyle'u w niedzielę, przed top 10! Niestety, wzmógł się wtedy wiatr, który trochę nauprzykrzał nam życie, ale chyba nie było tak źle ;)

Występ niedzielny (dziękuję za filmik!):

Fot.: Andrzej Podgórski

A teraz czas na Dog Games w Sopocie, a tam... Cóż, tam na pewno freestyle'e będę robić w dwa dni ;> szkoda, że Gacek po Poznaniu znowu trochę zakulał i z tego powodu miał prawie 2 tygodnie przerwy. Piekielne upały dawały się we znaki, a co za tym idzie trochę sobie odpuściliśmy, trenowaliśmy bardzo rzadko, więc znowu nic lepszego ani nowego raczej nie wprowadzimy...

Fot.: Martyna Rybak 

A poza tym... Ostatnio znowu wygrzebałam wszystkie swoje oszczędności na 'magiczne' psie wdzianko- Back On Track (wersja Mesh Rug) :) Rozmiar dobierany na Lunę, bo seniorce po sportowym życiu się należy, ale na Kendo tez pasuje, więc piesy noszą na zmianę :) Więcej informacji o tej rehabilitacyjnej derce znajdziecie np. TU.

Do zobaczenia w Sopocie! :)

Trenujemy, chorujemy...

Sezon frisbowy w pełni, już niedługo kolejne zawody, więc działamy, a przynajmniej staramy się działać :P niestety, tuż po DCDC we Wrocławiu jechałam na wycieczkę szkolną, a właściwie na zieloną szkołę, na której główną atrakcją było zawiedzanie... głazu. Tak, szliśmy kilka kilometrów pooglądać sobie kamień :D uwielbiam takie spacery po malowniczym lesie, ale w tym wypadku nie byłam zbyt zadowolona, ponieważ cały czas padało. Przemokłam, a w rozpadających się domkach jedynym ogrzewaniem były grzałki dmuchające ciepłym powietrzem (dobre i to!), więc od razu po powrocie zachorowałam. Kendo był dzielny, bo spadło na niego trudne zadanie udawania pieska kanapowego, z którego świetnie się wywiązywał (okład z borderka najlepszy <3), ale ile można! Więc jak tylko poczułam się lepiej wzięłam frisbiacze i ruszyliśmy na trening.

Rogalin, kwiecień 2015, Fot. Krzysztof Walewski 

Rogalin, kwiecień 2015, Fot. Krzysztof Walewski 

Rogalin, kwiecień 2015, Fot. Krzysztof Walewski 

Filmik z kwietniowego frisbowania-  jeszcze go tu nie zamieszczałam- KLIK

Trening trenigiem, Gacek dzielny, ja z powodu choroby czasami nieogarniałam, ale ogólnie było dobrze (postanowiłam nieco zmienić nasz freestyle od strony 'technicznej' ;)). Niestety, treningiem tym się dobiłam :P Pozostało mi leżenie i ewentualne snucie się z piesami po naszych okolicznych krzakach ;) urozmaicane trochę piłkami gimnastycznymi i Kongami.

Niestety na razie moje choróbsko się ciągnie, Pan Kropek pokazuje mi, jakim potrafi być dzielnym borderkiem, a Luna amstafem (w nieco innym niż przedstawiciele tej rasy ciele) i jakoś sobie żyjemy. Mam tylko nadzieję, że wyzdrowieję do zawodów, a najlepiej trochę przed, żeby móc jeszcze przećwiczyć nasz układ... ;) Chciałam trochę urozmaicić w nim rzuty i postarać się jeszcze więcej ruszać po polu, ale co z tego wyjdzie- zobaczymy. W sumie to jest dla mnie chyba najtrudniejsze- płyność układu przy jednoczesnym zmienianiu miejsca, żeby nie stać cały czas w tym samym obszarze, jak taka pałka ;D No i jeszcze pamiętać, żeby zawsze mieć odpowiednią ilość dysków pod ręką, eh... :P

Warsztaty frisbee z Paulą i Agnieszką, kwiecień 2015 :) Fot. HoTus

A takie oto mamy jeszcze piękne zdjęcia z Wrocławia! Zuzanna Wojtaszek, Martyna Rybak, dziękuję!!!

Kochany pląsacz <3

Pozdrawiamy- Estera&Luna&Kendo :)

DCDC Wrocław, czyli Gacek na podium!

W sobotę, 30 maja odwiedziliśmy park południowy we Wrocławiu. Z pewnymi wątpliwościami, ale dobrej myśli, zgłosiłam się z Kendo do Startersów. Za każdym razem, gdy ktoś zamieszczał gdzieś post, typu "zostało tyle i tyle dni do zawodów", albo ja sama o tym myślałam, ogarniała mnie fala stresu :P Na kilka dni przed tą wyjątkową sobotą, żeby zasnąć, musiałam wziąć persen, więc to chyba wiele wyjaśnia ;) W końcu nadszedł TEN dzień. 4 rano, budzik nieznośnie świdruje w uszach, mimo ciemności trzeba wstać i zacząć się szykować. Około 5 dociera do nas Paulina z Bydgoszczy ze swoimi sukami- Lucy oraz Shadow i ruszamy!

Jest już na szczęście widno, więc przynajmniej można podziwiać widoki. O dziwo tego poranka zdenerwowanie jakoś mnie opuściło, stwierdziłam, że co będzie, to będzie. Moim celem było zrobienie freestyle'u, a nie nieogarnięte miotanie się po polu, chciałam, żeby większość figur w ogóle nam WYSZŁA + większość dysków była złapana. Postanowiłam nie układać freestyle'u ociekającego skomplikowanymi technikami i cudami, które pod wpływem towarzyszącego mi stresu z pewnością nie zostałyby dobrze wykonane, skupiłam się na kilku prostszych elementach i chciałam pokazać je w sposób zadowalający! No i oczywiście Kendo miał się świetnie bawić, a nie frustrować niepowodzeniami.

Z tymi myślami rozbiłyśmy nasz mały namocik plażowy (który rozłożony w pokoju wydawał się taaaki wielki, a ostatecznie pomieścił tylko dwie klatki z psami i położone na nich małe, podręczne rzeczy 8)) i poszłyśmy się zarejestrować. Zanim jednak ruszyłyśmy z książeczkami zdrowia i paszportami naszych psów pod namioty organizatorów, spotkałyśmy dawno niewidzianych znajomych, przywitałyśmy się, pogadałyśmy chwilę i stresik odpuścił. Wreszcie poczułam ten niezwykły klimat DCDC, mogłam zamienić kilka słów z osobami podzielającymi moją pasję i cieszyć się atmosferą jedynych znanych mi zawodów, na których bywa, że najgłośniej kibicuje sobie konkurencja :D Jeszcze bardziej uspokoiłam się po treningach rzutów tossowych, które zawsze były moją słąbą stroną- 2 strefa będzie ze spokojem, większość dysków leci stabilnie, nie skręca, pewnie podczas startu będzie gorzej, ale i tak nie przewidywałam tragedii ;) Kendo, który- delikatnie mówiąc- nie jest fanem jazdy samochodem, gdy tylko zobaczył znajome osoby i pole startowe poczuł ten klimat i energię i widać było, że rozpiera go świetny humor, a za każdym razem, gdy zbliżałam się z nim do bandy otaczającej ring, chciał już tam wskoczyć i występować! Wreszcie mam psa, dla którego zawody dogfrisbee są mega zabawą i frajdą, jak przystało na nieodrodnego syna Włócznikowego Rodu!

Z czasem dostarła do nas Natalia z Vento, Ola z Tajgą i Weronika z Voltą. Potem rozpoczął się Super-Pro Toss&Fetch, czyli konkurecja dystansowa, a po jakiejś godzinie występy tossowe były przeplatane freestyle'ami Startersów. Gdy powoli zaczęła zbliżać się moja kolej, znowu poczułam nerwowe kłucie w brzuchu. W tym miejscu muszę ponownie podziękować Pauli od Włóczników i Agnieszce ze zgrają Księcia Ciemności za wsparcie duchowe i przekazywanie pozytywnej energii!

Gdy znalazłam się na polu startowym, czułam zdecydowanie wyższy poziom adrenaliny we krwi :D Wreszcie usłyszam naszą muzykę i ruszyliśmy! Stres zrobił swoje (na szczęście aż tak bardzo tego nie widać, ale ja sama w trakcie występu miałam wrażenie, że się bezładnie miotam po polu :D). Niestety na początku po jednym nieudanym flipie Pan Kropek zaczął przez dłuższą chwilę pastwić się nad dyskiem, jednak szybko odwróciłam jego uwagę i dalej poszło gładko. Sekwencja z vaultami- super, szkoda tylko, że przy drugim odbiciu od nogi stanęłam trochę pechowo, co uświadomiłam sobie dopiero po wykonanej figurze, kiedy nie mogłam od razu się wyprostować, tylko mimowolnie uklękłam, psując tym następny rzut. :P Ale wyszło nowe multiple i dog catche, a jeden z dysków podczas tzw. dookoła świata nie został złapany tylko przez to, że leciał w stronę stojącego za bandą tłumu ludzi, więc wcale nie dziwie się Kendo, że robiąc freestyle pierwszy raz w takich warunkach odpuścił w obliczu zaistniałej sytuacji ;D I tak jestem z niego ogromnie dumna! W ogóle nie zgasił się moim stresem, wręcz przeciwnie, chyba wyczuł powagę sytuacji i dał z siebie wszystko, jeszcze więcej niż na treningach, przy okazji mimo tak dużego pobudzenia pięknie myśląc i nie odmóżdżając się. I chociaż nie zawsze na treningach jest kolorowo, cały czas uświadamiam sobie z jak cudownym psem jest mi dane pracować. Mój problem polega na tym, że nie lubię znajdować się w centrum zainteresowania i nawet podczas zwykłych, codziennych sesji frisbee, gdy jakiś ciekawski zatrzymuje się żeby sobie popatrzeć na latającego pieska, paradoksalnie już nie ma na co patrzeć- zaczynam rzucać fatalnie i nic nam nie wychodzi. Ale wracając do tematu...

Po rundzie frestyle'owej ulga, mimo pewnego nieogarnięcia jakoś poszło i naprawdę mogę być z nas zadowolona :) O tossie na razie nie myślałam, tylko spokojnie czekałam na ogłoszenie wyników, a co za tym idzie- kolejności startowej w następnej rundzie. Kiedy usłyszałam, że wyniki wiszą przy namiotach sędzowskich, znowu poczułam lekkie zdenerwowanie- zaraz okaże się, jak bardzo zepsułam nasz free :P Jednak po zobaczeniu listy, zaniemówiłam! Po freestyle'u znajdowaliśmy się na 1 miejscu, do tego z ok. 2 punktami przewagi nad pozostałymi teamami, otrzymując wynik 35,65! W tym momencie wiedziałam, że nic mi nie zepsuje tego dnia, nawet nasz nieszczęsny Toss&Fetch!

No i toss... Ponieważ po free byliśmy pierwsi, a startujemy w odwrotnej kolejności do zajmowanych miejsc, ja rzucałam ostatnia. Znowu ogromne zdenerwowanie, rzuty nieco gorsze niż normalnie, pierwszy złapany, kolejne dwa za szybkie i niskie, ale potem starałam się rzucać wyżej, choć nie idealnie, dzielny Gacek dawał radę. Tylko jeden zgubił, ale ogólnie znowu starał się jak tylko mógł. Ostatecznie- 12 punktów (bywło lepiej, ale i tak jak na mnie i poziom mojego stresu extra :D), na początku przez pomyłkę w liczeniu punktów przez organizatorów wydawało się, że zajęliśmy 1 miejsce. Finalnie okazało się, że drugie :> Chciałam być w pierwszej 10, a tu taka niepodzianka :D Jetem nadal ogromnie szczęśliwa i cały czas przeżywam te zawody!

Dziękuję jeszcze raz wszystkim, którzy trzymali za nas kciuki i służyli dobrym słowem, bardzo dziękuje też Natalii i Paulinie za dziki doping :D To właśnie wspaniali ludzie tworzą tę niezwykłą atmosferę DCDC, którą uwielbiam!

Zdjęcia: HoTus , Ewa Osuch, Emilia Chmielowiec, Gaabis Photography :)

Miszcz odpoczywa :>